| |
|
| Als gekken |
Over kwijlen, naakt rondrennen en andere manieren om je verantwoordelijkheden te ontlopen.
In Als gekken gaat Laura van Dolron samen met vijf acteurs op zoek naar de gek: naar zijn schoonheid, humor en zijn kinderlijk enthousiasme. Maar ook naar de angst en de vervreemding van de wereld om de gek heen. Een zoektocht naar het innerlijk en uiterlijk van de gek zelf. De hoofdvraag is: worden wij gek, spelen wij gek, of zijn wij eigenlijk allemaal gek en spelen we de hele dag alsof we normaal zijn?
|
Foto Jamie Tiller
|
Van Dolron liet zich voor Als gekken onder meer inspireren door het leven en werk van de Deense dogmatische filmmaker Lars von Trier. Voor zijn eerste en enige Dogma-film rende hij met zijn acteurs twee weken naakt als gekken door de bossen. Of Laura’s acteurs ook aan dit soort praktijken onderworpen zullen worden valt nog te bezien, misschien zit hun gekte wel veel minder aan de oppervlakte. Als gekken is dan ook geen kopie van die beroemde film, daarmee zou van Dolron haar grote held geen recht doen. “Braaf een film naspelen die mij vertelt dat ik niet braaf achter dingen aan moet lopen lijkt me niets… Ik hou van paradoxen maar dat gaat me iets te ver!”, aldus Laura van Dolron.
Als gekken is geen theaterbewerking. Het is niet eens theater. Het is stand-up philosophy en stand up-therapy. Of nee, het is stand-up anarchie!Voor geen enkel andere voorstelling kreeg Van Dolron zo veel open sollicitaties als voor Als gekken; acteurs stonden te trappelen om GEK te spelen en kwijlend en gillend uit de kleren te gaan. Waarom is dat? In hoeverre gebruiken de acteurs het podium als vrijplaats om de dingen te doen en te zijn die zij in het echt niet durven of kunnen? En, is het eigenlijk een politieke daad om te ‘doen of je gek bent’ of is het gewoon een gemakkelijke manier om je verantwoordelijkheden te ontlopen?
Van Dolron onderzoekt in Als gekken of haar acteurs de idiotie op het podium durven mee te nemen naar ‘het echte leven’. Met alle ingewikkelde, morele, emotionele en hilarische complicaties van dien. Met Als gekken wil Laura van Dolron een voorstelling maken die schokt, ontroert en op zoek gaat naar de grenzen van gepaste, goede smaak. Niet uit rebellie omwille van het rebelleren, maar uit kinderlijke naïviteit en oprechte interesse. Hoewel, een beetje rebellie kan geen kwaad. Want hoe ver gaan wij eigenlijk als we zeggen ons te willen verzetten tegen de burgerlijke maatschappij? Hoe oprecht is dat verzet en hoe echt is het als het zich op een podium afspeelt? Een verhaal over idealen, over verstikkende vrijheid en antiautoritaire autoriteit.
Laura van Dolron won met haar werk afgelopen jaren diverse prijzen waaronder de Charlotte Köhler Prijs, de BNG Nieuwe Theatermakers Prijs en de Erik Vos Prijs. Haar voorstelling Laatste Nachtmerrie (Frascati Producties, 2007) werd geselecteerd voor het Theaterfestival 2008. Ook pers en publiek reageerden enthousiast op het werk van Van Dolron. In de eerste helft van dit theaterseizoen waren verschillende voorstellingen van Laura van Dolron te zien: Walden Revisited (Gasthuis, 2007), Mijn naam is Rachel Corrie (NNT, 2007), Laura en Lars (Frascati Producties, 2008), Welk Stuk? (Frascati Producties 2008) en Lieg ik soms? (NNT 2006/Frascati Producties 2008). Het tekent haar enorme aanvalszin op het Nederlands theater. Van en met: Laura van Dolron, Joris Smit, Martijn de Rijk, Iwan Walhain, Lizzy Timmers en Claire Fleury.
Regie: Laura van Dolron.
Dramaturgie: Laura Minderhoud.
Als gekken is een productie van Frascati producties, Amsterdam.
Deze voorstelling komt mede door stand door een financiële bijdrage van de Bank der Nederlandse Gemeenten. De tournee in mei vindt plaats in het kader van Blind Date, nieuwe theatermakers on tour van Theater Instituut Nederland. |
| |
|
|
 |
