| |
|
| The Wall |
| The Wall is een verkenning van de uithoeken van de menselijke ziel. We kijken door de ogen van een vrouw, een wereldverbeteraar, op zoek naar een waarheid die zij tot de hare kan maken. Door haar compromisloze zoektocht raakt ze geïsoleerd van de wereld om haar heen. Zij wordt omringd door verschillende figuren, die als droombeelden uit haar onderbewustzijn opdoemen. In het nauw gedreven, besluit ze haar waarheid en overtuiging met geweld te verdedigen. Het bouwsel van verhalen brokkelt af, stort in en komt met een grote klap neer. Maar de crisis creëert ook nieuwe inzichten en kansen. Zij gaat op zoek naar vrijheid, naar een wereld waarin zij haar onbevangenheid en verbeelding weer terugvindt. |
 |
In The Wall delen spelers en dansers het podium met poppen en objecten. Het decor bestaat uit een immense wand van tientallen opeengestapelde kartonnen dozen, die de verschillende personages herbergen. De sfeer is magisch-realistisch. Spel en live muziek worden gecombineerd met beelden van beveiligingscamera's die laten zien wat zich achter de muur afspeelt. De muziek wordt speciaal gemaakt door Erik Sanko (NY). Hij werkte o.a. met Yoko Ono, John Cage en The Lounge Lizards. Zijn meest recente compositie schreef hij voor het Kronos Quartet. |
foto's Ben van Duin |
Concept, poppen en regie: Ulrike Quade. Concept en toneelbeeld: Michiel Voet. Muziek: Erik Sanko. Spel: Silke Hundertmark, Ulrike Quade, Gerindo Kamid Kartadinata, Erik Sanko (live muziek). Dramaturgie: Georg Weinand.
Achtergrond The Wall
Een eerste versie van The Wall werd in 2007 gemaakt in de Verenigde Staten. Het Massachusetts Museum of Modern Art vroeg Ulrike Quade om een voorstelling te maken binnen de museummuren. Gefascineerd door de manier waarop kunstenaars uit verschillende disciplines elkaar kunnen versterken, nodigde zij enkele beeldend kunstenaars, dansers en musici uit om samen met haar de grote museale ruimte te veroveren. Ulrike Quade verwerkte hun persoonlijke fascinaties en verhalen tot een indringend en poëtisch vlechtwerk van beelden en verwijzingen, dat de Amerikaanse museumbezoekers imponeerde. Dit succes deed haar besluiten om met dezelfde kunstenaars een voorstelling te maken die ook geschikt is voor het theater. |
| |
|
|
 |
