Frou Frou

een dromerige clown die de wereld probeert te begrijpen


Na Bambie is Back! brengt Theatergroep Bambie opnieuw een oog- en oorstrelende voorstelling waarin live muziek met het spel is verweven. Jochem Stavenuiter speelt in Frou Frou een bejaarde clown van het surrealistische soort die filosofeert over het (circus-) bestaan. Twee virtuoze cellisten verschijnen en verdwijnen, en roepen met hun muziek dingen van vroeger bij hem op. Trucs die Frou Frou zich nog maar half herinnert. Kunsten die hij nooit meer vertoont. Een trompetsolo die hij ooit beheerste. De cellisten lijken verdacht veel op mensen die hij heeft gekend: het meisje dat hij liefhad en de circusdirecteur die “Kom naar de voorgrond!” bulderde. 

 

Amber Docters van Leeuwen en Pepijn Meeuws spelen in Frou Frou (eigen) cello-arrangementen van de mooiste muziek die zij kennen, waaronder Schnittkes ‘Musica Nostalgia’, ‘Claire de Lune’ van Debussy en ‘Oblivion’ van Astor Piazzola. Het melancholieke clownspersonage Frou Frou is gebaseerd op clowns uit Fellini-films, op de figuur die Jochem Stavenuiter speelde in de voorstelling Fellini van het Noord Nederlands Toneel, en op Harry Ikink, een illustere oude oom van Jochem met een dichterlijke inborst. 

Idee en spel: Jochem Stavenuiter

Tekst: Jochem Stavenuiter, Ko van den Bosch en Harry Ikink

Cello en spel: Amber Docters van Leeuwen en Pepijn Meeuws

Dramaturgie: Marijn van der Jagt

Eindregie: Hans Man in ’t Veld

Toneelbeeld: Hester Jolink

Techniek / ontwerp: Manuel Boutreur

 

Met dank aan: Johanna Trudzinski en de kostuumafdeling van het Noord Nederlands Toneel

de pers

‘Volgens mij lachen we om de clown die valt om de pijn van ons eigen vallen niet te voelen. Want vallen doen we allemaal. Ergens in de voorstelling staat Frou Frou met een plat bord en een soeplepel in zijn handen. In dat soort simpele, zoveel uitdrukkende beelden blinkt de voorstelling uit. We struikelen allemaal door het leven, lijkt Frou Frou ons te zeggen, dus probeer er maar het beste van te maken.’ Theaterkrant

 

‘Nergens in Frou Frou wordt van de ingeslagen weg afgeweken, voortdurend blijft de breekbaarheid en melancholie merkbaar: in de woorden, de enscenering, de muziek, de krakende stem en de lichaamstaal van de clown. Van het begin tot het einde worden de weemoedige herinneringen subtiel en ontroerend gebracht. Een prachtige voorstelling.’