Bambie 20

de woedende versie


Wie in woede uitbarst, moet zich achteraf verklaren en verexcuseren. De woede is een gast die alleen onder strenge voorwaarden welkom is. Waarom eigenlijk? In ‘Bambie 20’ wordt de woede van die strenge voorwaarden bevrijd en onderzocht. Zonder aanleiding raken de drie figuren op het toneel erdoor bevangen. Zelf als ze dènken dat ze ‘m kwijt zijn, klopt de pulse van de woede door, reist door hun lichamen en wordt doorgegeven aan een ander.

 

Het resultaat is een anderhalf uur durend, non-stop conflict in Bambie-stijl. Een fysiek spektakel vol absurde uitvergrotingen van herkenbaar gedrag, slapstickgevechten en een poëtische verbeelding van krachten die de (goede) wil van het individu te boven gaan. En een staalkaart van de woede in al haar vormen en uitingen.

 

De spelers/makers van ‘Bambie 20’ - Gerindo Katardinata, Paul van der Laan en Jochem Stavenuiter- maakten eerder samen ‘Bambie 6’ en ‘Bambie 8’, die allebei de VSCDMimeprijs kregen. Dit ‘old-school’ Bambieteam wordt versterkt met componist/ geluidstovenaar Wim Conradi. Hij voorziet de woede-choreografie van geluidseffecten, verbeeldt innerlijke razernij van de figuren in elektronische trillingsvelden en stuwt de montage muzikaal op tot een ritmische rave.

“Het conflict begon al bij onze geboorte,

schreeuwend kwamen wij ter wereld.”

Bambie

Gemaakt en gespeeld door: Gerindo Kamid Kartadinata, Paul van der Laan en Jochem Stavenuiter

Dramaturgie, eindregie: Marijn van der Jagt

Geluidsdecor: Wim Conradi

Lichtontwerp: Andre Pronk

Decor: Hester Jolink

Kostuums: Atty Kingma

Heen

een solo van Paul van der Laan


Zo’n twintig jaar maakt Paul van der Laan theater met zijn

eigen groep Bambie. Hij speelt met hart en ziel, lijf en

leden. Maar niet eerder was hij zo persoonlijk. Zijn solo

‘HEEN’ is het beeldende verslag van een psychose en een

opname in een psychiatrische opvang.

 

Een man keert terug in de kale kamer die zijn gevangenis was, maar ook een veilige begrenzing van zijn op drift geraakte geest. De kamer betreden is teruggaan naar de duisternis, de angstfantasieën, de uitzinnige extase en de grootheidswaan.

 

In uitgezuiverde, fysieke taferelen zonder veel woorden laat

Van der Laan zijn lichaam herinneren hoe het was. Het publiek is zijn intieme getuige, maar verandert mee met zijn verschuivende binnenwereld. Het wordt de dokter die hem controleert, de broer die op bezoek komt of de indringer die zijn spullen heeft verschoven.

 

Toeschouwers waren onder de indruk van de eerste werkvoorstellingen van HEEN. Uit de chaos van een schijnbaar ondeelbare ervaring heeft Van der Laan een aangrijpend helder, universeel verhaal gekneed over de

menselijke kwetsbaarheid. 

“Psychoses kunnen een leven diepgaand beïnvloeden. Ze brachten mij naar uithoeken van mijn geest die ik nog niet

kende. In deze solo zoek ik momenten op waar mijn waan het won van de werkelijkheid. En andersom.”

Paul van der Laan

Concept, idee en spel: Paul van der Laan

Regie: Marijn van der Jagt