De verhalenverzamelaar

het waargebeurde, bij elkaar verzonnen leven van Boudewijn Büch


Boudewijn Büch was een man met vele fascinaties. Een onrustige ziel opgejaagd door de onstilbare honger om te verzamelen, de noodzaak om te reizen en de drang om erover te verhalen. De meest uiteenlopende onderwerpen, van geschiedenis tot kunst, van literatuur tot popmuziek,

de wereld en zijn eigen achtergrond, hij herleidde ze tot avontuurlijke gebeurtenissen. Hij sprak erover met zulke aanstekelijke geestdrift, dat je wel moest luisteren.

 

Dat was de kern van zijn bestaan: de nooit aflatende drift om te

vertellen. Een verzamelaar van verhalen. Na zijn dood bleek hoe hij voortdurend zijn leven mooier had gemaakt dan dat het was. Hij had geen overleden kind, was geen hoogleraar, geen multimiljonair, had niet in een

inrichting gezeten, zijn vader was geen gevluchte Duitser en ga zo maar door.

 

Onophoudelijk speelde Büch een gevaarlijk spel met de werkelijkheid tot hij verstrikt raakte in zijn eigen verzinsels. Juist in deze post-truth tijd waarbij er geen eenduidige waarheid meer is, meningen worden verkocht als feiten en feiten worden afgedaan als meningen, houden de fantastische verhalen van Büch een spiegel voor en vertellen over onze eigen verhoudingen tot waarheid, werkelijkheid en (zelf)misleiding

“Als ik moest kiezen, was ik liever een zeehondje dan een boek”

Boudewijn Büch

 

Ik ben zolang als ik al leef bezig mezelf te begrijpen. Het lukt niet.”

 

Boudewijn Büch

Concept en tekst: Kevin Jolly

Regie: Gerardjan Rijnders

Spel: Dick van den Toorn

Tekstadvies: Rob de Graaf

Compositie: Ton van der Meer

Vormgeving: Sascha van Riel

de pers

Boudewijn Büch is niet dood. Hij is onsterfelijk

- Max Pam

 

Van den Toorns acteurskenmerk is zijn ongrijpbaarheid. Hij balanceert steevast tussen lief en irritant en suf en briljant...

– Theaterkrant