Liefhebben

het enige wat er echt toe doet


Een niet-wetenschappelijk onderzoek naar het enige wat er echt toe doet: Liefhebben.

In de cel van Nelson Mandela viel een straal licht die hij gebruikte om tomaten te kweken in een paar oude schoenen. Die deelde hij uit aan zijn medegevangenen. Dat is liefde. 

 

Mensen die de lampjes van geparkeerde fietsen die per ongeluk aan zijn blijven staan uit doen, ook al moet je best lang zoeken naar waar dat knopje nou precies zit…dat is liefde. 

 

Iemand die alleen woont en op vakantie gaat en voor ze vertrekt een briefje met WELKOM TERUG op haar tafel legt…ook dat is liefde. In haar hoofd, in haar hart, in haar omgeving en in de wereldgeschiedenis zoekt Laura naar mensen die ons kunnen leren wat liefhebben is. Want écht liefhebben, wat is dat eigenlijk en hoe doe je dat? In haar zoektocht komt zij steeds de dood tegen, want zoals in de bijbel staat blijkt waar: ‘sterk als de dood, is de liefde’.

De antwoorden die zij vindt zijn soms hartverscheurend, dan weer hilarisch en doen je lachen door je tranen heen.

Tekst en spel: Laura van Dolron

Dramaturgie: Martine Manten

Vormgeving: Wikke van Houwelingen en Marloes van der Hoek

Lichtontwerp: Gé Wegman

de pers

Liefhebben werd ‘Een cadeau, ‘Groots theater’ en ‘Louterend’ genoemd.

 

De Theaterkrant schreef: ‘het publiek kan zich geliefd wetend naar huis begeven’

 

en de Standaard:

‘Van Dolron brengt haar theater als een warm bad. Geen therapie. Geen bolwassing zoals vroeger. Wel een oprecht betoog, dat vreemd genoeg, op de richel van de morele preek, nooit gaat betogen. Voor een betere omgang met het leven zoals het is: een pijnlijke grimas die je maar beter ontspant. Zo zit je ook te kijken. Een en al rustige overlevering. Het gevoel van er gewoon bij te mogen zijn, als kleine mislukkende mens: het is de grootste gift die vandaag vanaf een podium te geven valt’.